Jeszcze muszę coś dodać, kilka wątków, które muszą zostać omówione.

Bo że Tokarczuk i Sosnowski decydują się zlecić outsiderom misję, powiedzmy, naprawiania świata - to oczywiście jedno, istotne zagadnienie. Są samotni, funkcjonują na obrzeżach społeczeństwa i przez to społeczeństwo nie są rozumiani. Poza prześledzeniem tego zjawiska ważna jest wobec tego, co wczoraj napisałem jeszcze jedna obserwacja.

Otóż w konstrukcji bohaterów należałoby wyzyskać, w ich relacjach z otoczeniem, czy oni sami posiadają jakiś plan, żeby przekonać społeczeństwo o wartościach, których stają się rzecznikami. Bo czym innym jest oskarżyć, wyrazić swoją niezgodę, czym innym posiadać jakąś alternatywę, czym innym sama konstrukcja bohatera, która przekonuje do tych wartości lub odwrotnie - jednak odpycha od siebie. I na koniec czy dla Tokarczuki i Sosnowskiego wybór outsiderów jest świadectwem przegranej i pogodzeniem się z utratą tych wartości, czy też świadectwem, że jednak projekt, którego bronią jest jeszcze dzisiaj atrakcyjny.
I na koniec czy potrafią przekonać kogoś do tego projektu, czy też ich odosobnienie jest traktowane jako wartość ostatniej, niezdobytej jeszcze twierdzy. Innymi słowy czy potrafią działać w zespole, w grupie ludzi, w społeczeństwie?
O, i to też trzeba brać pod uwagę.
No.